пра цуды

Прывітанне, можа яшчэ і ранавата (хаця, крамы ўжо завешаныя агнямі і гірляндамі, таму, самы час, напэўна!) Сення будзе трошкі пра цуды, дабрыню і тое, як кожны можа стаць часткай свята для іншага!

Удзень я выпадкова, наколькі гэта магчыма, натыкнулася на пост з акцыяй “Рождественская коробочка 2018”.
І нічога незвычайнага, падаецца, пра акцыю гэту я чула, і пра іншыя, падобнага кшталту, рэчы, ведаю. Але заўседы была датычна да іх ускосна, праз кагосьці, неяк не так, быццам бы.
Але сення ўва мне прамільгнула іскра, якая запаліла сэрца і нагадала, што зараз цалкам ў маіх сілах стварыць для якога-небудзь маленькага чалавека магію, святочны настрой і даць зразумець, што ен не адзін у вялікім Свеце.

Я быццам бы сустрэла ўнутры сябе маленькую дзяўчынку, якая сядзіць перад елкай, абдымае калені і марыць. Марыць, што аднойчы нехта створыць для яе цуд, ад усяго сэрца, пяшчотна і шчыра. Дзяўчынка ўнутры мяне з усей сваей моцай верыць ў цуды! Верыць і чакае кожны год. Маленькі чалавек майго сэрца падштурхнуў не баяцца самой і дапамагчы не баяцца камусьці яшчэ.

Я добра ведаю, як прыемна адчыняць падарунак і заміраць на секунду перад тым, як даведаешся, што там хаваецца пад крышкай каробкі ці пад падарункавая разнакаляровай паперай.

Пакуль знаемілася з умовамі акцыі, узгадала выпадак, калі цуд перад святамі падарылі мне.

Быў 2012 год. 20-я лічбы снежня. Якраз перад святамі.

Я хварэла і ляжала ў дзіцячым аддзяленні бальніцы. 

Аднойчы да нас прыехала цэлая дэлігацыя, людзі прадстаўлялі нейкую дабрачынную арганізацыю ажно з Аб'яднанаго Каралеўства.
Прыехалі яны і прывезлі вялікую колькасць каробак: прыгожых, разнакаляровых! Распавялі крыху пра сябе, запыталіся ці ведае хто-небудзь ангельскую могу, я нясмела адказала згодай. На што перакладчыца, прыехаўшая з іншамоўнымі гасцямі, папрасіла мяне перакласьці некалькі сказаў. Сказы былі простыя, кшталту, “мы прыехалі з Шатландыі, Эдынбург -  сталіца гэтай часткі Аб’яднанага Каралеўства”, таму з заданнем я паспяхова справілася.

Пасля невялікай прамовы каробкі пачалі трапляць да сваіх адрасатаў. Праз пару хвілін у маіх руках апынулася адна: яна была дастаткова вялікага памеру, ў чырвонай падарункавай паперы з выявамі Санты.
З падарункам я накіравалася ў палату, дзе пачала адчыняць каробку, каб даведацца, што ж у ей схавана. На дапамогу мне прыйшла жанчына-шатландка, удвох мы хутка адкрылі каробку.

Унутры было шмат дробезяў і цікавостак, якія паклалі туды людзі з іншага канца Свету. Паклалі, каб прынесці свята і радасць мне і шматлікім дзецям!  З таго, што я дакладна памятаю былі: блакнот, які зашпільваўся (гэта была, дарэчы, мая мінімара), маленькая статуэтка Пятачка са снежным шаром, набор для творчасці, рамка для фотаздымкаў, шалік мятнага колеру, падвеска і шмат чаго яшчэ.

Сказаць, што я была ў захапленні - тое ж, што прамаўчаць.

Напэўна, нечаканасць, якая здарылася са мной у той дзень, змяніла штосьці ўнутры. Што казаць, калі каробку я захоўваю да сенняшняга дня, як і большасць таго, што было ўнутры. 

З таго перадсвяточнага дня застаўся фотаздымак - адлюстроўванне-аповяд аб тым, што дабрыня ня мае межаў. І перадаваць яе можна нягледзячы на геаграфію і абставіны.



З таго выпадку прайшло амаль 6 год, і сення я пастараюся быць смелай, каб стварыць для кагосьці такі цуд, які аднойчы стварылі для мяне!

Таму што кожны заслугоўвае пачуцця, калі дыханне перабіваецца ў чаканні чаго-небудзь асаблівага🌠